Nr. 147 - zondag 20 oktober 2013
Gejeremieer tegen Sjrremie / Liftenclustering








LAATSTE ZES AFLEVERINGEN

146. ZAGEN EN MALEN; MOEDER IN HET WOONNZORGCENTRUM (13/10/2013)
145. HET EI VAN ZWOLLE; OPNIEUW: MUSEUM DE FUNDATIE (06/10/2013)

144. NOOIT MEER LACHEN; GEVALLEN OVER DE ROLLATOR (09/06/2013)

143. GOED NIEUWS, DEZE WEEK; TWITTEREN OVER NIEUWSBERICHTEN (02/06/2013)
142. RAVOTTEN IN AUSTERLITZ; HERINNERINGEN AAN EEN SCHOOLKAMP (26/05/2013)
141. DOUZE POINTS; SONGFESTIVAL MEEGETIKT (19/05/2013)

 



 

Gejeremieer tegen Sjrremie

‘Nou, nou, jullie lijken echt sprekend op je moeder’, moeten velen al gezegd hebben tegen de twee broertjes van 8 en 4 die ik zie bij het busstation van Leiden, in het gezelschap van de moeder op wie zij zo lijken. Jammer, die gelijkenis, want de moeder heeft een grof gepleisterd gelaat, voorzien van een lange steekneus, en haar twee zoons dus idem-dito.

Die twee hebben net een ronde uitgevochten in de eeuwige strijd van oudere broertjes tegen jongere, zo blijkt uit wat de moeder haar oudste telg toebrult:
‘Hoe durf je dat te doen bij je kleine broertje? Je weet dat hij daar niet tegen kan. En het dan tch doen, h. Jij moet Sjrremie eens een keertje met respect behandelen!’
‘Ja, maar hij pest me!’, spreekt de oudste tot zijn verdediging.
‘Oh, en dan doe jij meteen maar dat hele erge, dat verschrikkelijke; vervelend rotjong! Sjrremie is kleiner dan jij. En jij pest zeker nooit! Nee, JIJ bent een brave jongen! Als hij je eens een keertje plaagt, dan kom je naar mij toe. Hr je me? En dan doe je niet wat jij net deed. Jij moet Sjrremie eens een keertje met respect behandelen! Hij is je broertje. Hr je me?’

De jongen antwoordt nu niet meer en hoopt op het spoedig beindigen van de tirade, die echter crescendo wordt voorgezet. ‘Als je maar weet, dat voor mij nou de lol eraf is,  met dat gekloot van jou, altijd! Als je maar weet, dat ik nu net zo lief terug zou gaan naar huis, als het niet voor Sjrremie was. Als je maar weet…’

Er schiet me te binnen dat ik nog even gauw een boodschap moet doen, voordat de bus komt. Als ik na vijf minuten terugkeer naar het plein, hoor ik de moeder al van verre tekeer gaan. Haar filippica is nog niet bij de slotbeschouwing aanbeland, maar lijkt eerder in een kringetje rond te draaien:
‘Je moet Sjrremie eens een keertje met respect leren behandelen! Waarom d je nou altijd zo? Hij is je kleine broertje. HOOR JE ME?’
Ja, ik denk dat iedereen dit nu wel hoort, voor zover men zich binnen een straal van 150 meter van de schreeuwende moeder bevindt, en geen ernstige gehoorstoornis heeft.

‘Nou, waarom? Oh, ik wt het wel hoor! Ik weet het best. Dan moet ik weer tegen je gaan schreeuwen, zodat iedereen kan horen wat een rotmens je moeder is. Dt is waar jij op uit bent, dr doe je het om, gemeen rotjoch dat je bent!‘

De aangesprokene volhardt in zijn zwijgen. Dan komt hun bus voorrijden, stappen ze in en horen we het vervolg tenminste niet meer.

Ik stond erbij, keek ernaar, onthoud me als kinderloze van een oordeel over haar opvoedkunst, maar denk er het mijne van.

 

Liftenclustering

Einde van de middag: bezoekuur in het ziekenhuis, een mega-gezondheidsfabriek met 14 uitgestrekte verdiepingen. Ik ben gekomen om een familielid te bezoeken die hier verpleegd wordt, en sta op de begane grond in een hele menigte te wachten voor de drie liftdeuren. Veel bezoekers, maar ook ambulante patinten, met infusen op wieltjes en al, die vr het eten nog even een luchtje geschept hebben (en de longpatinten een saffie opgestoken, grap ik in mezelf, en ongepast – maar is een gezond mens in een ziekenhuis niet per definitie ongepast?)

De drie krappe liften komen toevalligerwijze allemaal vrijwel tegelijk naar beneden en braken een hoop vertrekkende bezoekers uit. De liftkooien kunnen per stuk tien personen dragen, maar hebben slechts ruimte voor 6 7 niet al te corpulente volwassenen. Iedereen probeert zich door de deur van de eerst aangekomen lift naar binnen te wringen. Ik ben verstandig, en neem de derde, sta er alleen in en bereik spoedig de elfde etage, waar ‘mijn’ patint ligt.

Als ik hem op een andere dag opnieuw kom bezoeken, sta ik in m’n eentje op de BG bij de liften die, zoals ik zie dank zij de verspringende cijfers boven de deuren, zojuist allemaal net uitgerekend tegelijk naar boven vertrokken zijn. Het duurt een eeuw voordat ze weer terug zijn, en de wachtende menigte zwelt snel aan. Straks zullen zich weer dezelfde taferelen voordoen als hierboven beschreven. Maar ik ga er ook geen 22 trappen om beklimmen; nee, dat doe ik maar niet. Achter ons klappen de deuren open van een lift als een zaal. Maar die mag alleen gebruikt worden voor transport van brancards.

Bij bezoek drie kom ik pas na halfzeven; meteen uit mijn werk. Het ziekenhuis is nu stil en verlaten. De liften staan verspreid over de etages: v.l.n.r. op de 6e, 13e etage en BG; ik kan meteen instappen.

Dat zou je ook verwachten, dat liften zich door de wetten van het toeval verspreiden. Maar bij bezoek vier, wederom in het spitsuur, lopen ze weer synchroon. Ze zitten nu alle in de nok van het gebouw, en het duurt verrekte lang voordat zij – weer alle drie ongeveer tegelijk – naar beneden komen. Heb IK dat nou iedere keer, dat gelazer met die snertliften?, denk ik. (De onredelijkheid! Wees g.v.d. dankbaar dat je hier op bezoek komt en er zelf niet ligt!)

Er gebeurt ineens iets geks, dat er weinig mee te maken heeft, en dan ook onvermeld had kunnen blijven. Ik word bijna omver gelopen door drie rennende artsen met verbeten koppen, die de hal binnen komen stuiven. ‘Tweede etage’, hijgt de voorloper. ‘Neem de trappen!’, brult de achterste, ‘als we moeten wachten op die …’ En daar verdwijnen ze in het trappenhuis, met wapperende slippen van hun witte jassen. Zoiets zie je normaliter alleen in slechte Amerikaanse ziekenhuisseries.

Conversatie gaat  vaak stroef aan een ziekbed. Vooral als de zieke is geopereerd aan zijn keel en daardoor nauwelijks kan praten. Tijdens een vallende stilte denk ik na over die clusterende liften. Totdat ik eindelijk het soort inzicht krijg dat bij trage denkers altijd tot een eurekagevoel leidt: het moet zo wezen!

De liften clusteren door de drukte. Als er een achter loopt, komt die het laatst beneden, ziet de meeste passagiers door de andere liften weggekaapt, en kan snel weer vertrekken, zodat de achterstand snel is ingehaald. Maar een lift die voorloopt op de rest, wordt bij aankomst op de BG bestormd, wat een hoop oponthoud geeft, waardoor zijn voorsprong verdampt.

Dat clustereffect lijkt mutatis mutandis wel op de kluitjesvorming op lange, hoogfrequente OV-lijnen, zoals de R-netbus van de Bijlmer naar Haarlem. De bussen vertrekken om de zes minuten van de beginpunten. Maar op de eindpunten komen er vrolijk elke 18 minuten drie tegelijk aan.

Mijn familielid heeft een jobstijding te horen gekregen: hij moet opnieuw geopereerd worden. De komende weken zal ik mijn liftentheorie nog uitgebreid in de praktijk kunnen toetsen.

FHM
20 oktober 2013

PS: hierboven twee stukjes uit mijn dagelijks leven van de afgelopen weken. Ze hebben niet meer gemeen dan dat zij te kort waren voor een complete aflevering van FHM’s. Maar twee halve is ook een hele. Daarom vormen zij samen n aflevering. Wie meer parallellen zoekt tussen die twee, zoekt spijkers op laag water.

  

VOLGENDE AFLEVERING:
NATIONAAL SCHANDAAL: CARMIGGELT LEEK NIET OP ZICHZELF (27/10/2013)

Frans Mensonides, Leiden, 2013


<< naar thuispagina Frans Mensonides