Nr. 174 - zondag 18 mei 2014
Sushi; helse avond in Japans restaurant




LAATSTE ZES AFLEVERINGEN

173. TER GELEGENHEID VAN MOEDERDAG (11/05/2014)
172. EBOLA EN POETIN: DE KLOK TERUG (04/05/2014)
171. GOKKEN EN SPECULEREN MET CHRISTIAAN HUYGENS (27/04/2014)
170. KOPEN, KOPEN, KOPEN, EEN WEEK WINKEL-IN, WINKEL-UIT (20/04/2014)
169. MIJN OUDERS OP STAP; LOW-BUDGETVAKANTIE IN 1952 (13/04/2014)
168. MIJN TOP-5 VAN WILLEM II; KUNSTCOLLECTIE HERENINGD IN DORDRECHT (06/04/2014)
 





Zo'n vol bord heb ik niet gezien; die avond. overgenomen van Wikipedia; Sushi

Laatst liep ik op de Nieuwe Beestenmarkt langs het favoriete pannenkoekenrestaurant van mijn moeder en mij. Ik ga er niet meer binnen. Mijn moeder is het laatste jaar te onverplaatsbaar en onvoorspelbaar geworden om nog met haar naar een restaurant te gaan. Maar ook als dat niet zo zou zijn, ging ik er toch niet meer binnen. Want het pannenkoekenhuis is namelijk een paar maanden geleden gesloten, en kort daarna heropend als sushi-restaurant.

Nou hou ik niet van sushi, net zomin als van soesjes. In feite verfoei ik alles wat naar Japan zweemt: volle treinen, lekkende kerncentrales, keizers, kleine mensjes, sumoworstelen, judo, rijzende zonnen (avondmens!), schaamteloze namaak van vrijwel alles, hikikomori, kamikaze, harakiri, origami, karoshi. Maar boven alles: sushi. Dat komt mede doordat ik n keer een helse avond heb doorgebracht in een duur, luxueus sushi-restaurant. In Den Haag was dat, en we schreven de jaren 90, toen alles wat Japans was nog n was.

Ik werkte als systeembeheerder bij een groot commercieel bedrijf. Een collega, Johan, had de leeftijd van 57 jaar bereikt, ging met de VUT, en zou worden ‘uitgegeten’ in dat restaurant.

Het werd wel tijd dat hij vertrok, want hij voerde al jaren vrijwel geen klap meer uit, behalve softwaredemo’s bekijken en vaktijdschriften doornemen. Hij was gepokt en gemazeld in het tijdperk van de mainframe-computers en vond PC-netwerken maar onzinnige nieuwlichterij. 57 leek me toen een heel gevorderde leeftijd; hoog tijd om de kantoortas aan de wilgen te hangen. Ik ben deze maand zelf op de kop af 57 jaar oud, maar niks geen VUT; ik moet nog een klein decennium.

Goed, we waren allemaal blij dat we van Johan af waren. Dat afscheidsdiner had dus een succes kunnen worden, als het niet in dat sushi-restaurant gehouden was. En als het geen diner met partners was geweest. En als ICT-ers een slag mensen zouden zijn om gezellig een avond mee uit eten te gaan.

Met een bekommerd hart liep ik erheen, door de Haagse binnenstad die op zaterdagavond om halfzeven altijd evenzeer bruist als het centrum van Krommenie-Assendelft, om maar eens een dwarsstraat te noemen. Wat zouden sushi’s trouwens eigenlijk zijn? Ik had er tot dan toe nooit van gehoord.

Het was een deftige tent, waar beschaafd en op gedempte toon werd gekeuveld. Er zaten ook echte Japanners. Verveeld luisterde ik naar de verhalen van mijn collega’s. ICT’ers weten, ook waar hun partner bijzit, niets beters te verzinnen als gespreksonderwerp dan de nieuwste software-ontwikkelingen, de nieuwste software-releases, de nieuwste software-sof.

Sushi’s bleken een soort vogelhapjes waar een gezonde Hollandse polderjongen zijn maag niet mee kan vullen. Volgens mij bestaan ze ook uit vogels; gefrituurde mussenembryo’s of zo, zo zagen ze eruit, en zo smaakten ze ook.

Als je ze tenminste op je bord kreeg. Johan had voor ons een veelgangendiner besteld, met steeds een grote tussentijd tussen de gangen. Weinig dingen zijn verwoestender voor het humeur dan ergens met een honger als van een bootwerker binnen te stappen, na een uur een muizenportie te krijgen van iets exclusiefs, en dan weer een uur op het volgende kruimeltje te moeten wachten.

Ik zat helaas naast Piet, de onsympathiekste collega van het hele stel. Aan de andere kant naast hem zat zijn eega, Martha. Piet had die middag deelgenomen aan een darttoernooi dat ruim besprenkeld was met bier. Hij was al aangeschoten binnengekomen in het restaurant. Dat pijltjesgooien schijnt het best te lukken als je half sjikker bent. Piet gaf dan ook hoog op van zijn prestaties op het dartbord.

‘Sssjt, niet zo hard’, siste Martha een aantal malen discreet tussen de tanden door. Ze had een bitse streepmond, die in de loop van de avond steeds streperiger werd. Na het darten behandeld te hebben, begon Piet nu te klagen over het lange uitblijven van de gangen met sushi; tijd die hij overigens wl besteedde door in een aanzienlijk tempo karaffen rode wijn te ledigen.

'Jezus, dat is echt de laatste keer dat ik in zo’n Jappentent kom vreten’, gaf hij met luider stemme blijk van zijn ongenoegen. ‘Ik sterf van de honger. We hadden godverdorie broodjes mee moeten nemen. Heb jj geen honger dan, Frans? Ah, daar komt wat aan. Oh nee, dat is voor die andere tafel. Die mensen zijn na ons binnengekomen, maar die krijgen wl. Ik ga er straks wat van zeggen hoor; ik schijt zwaar de balen van die kuttent hier!’  
‘Sjjst, stil toch!’ Martha ontplofte bijna van ergernis.

Ik nam al lang niet meer deel aan de gesprekken. Hoe kom je zo’n avond door, in het gezelschap van mensen met wie je niets gemeen hebt, behalve je beroepskeuze, die in mijn geval dan ook nog een foute was? ‘Als Erik-Jan dan om halfelf eindelijk thuiskomt’, hoorde ik de vrouw van mijn meest fanatieke collega zeggen, ‘dan kan een kus er net af.  En dan rent hij meteen de trap op, naar zijn PC, om naar de zaak te bellen met de modem’.
‘Ja, om tien uur moet ik eruit’, zei Erik-Jan, ‘uit kantoor, want dan gaat het inbrekersalarm erop. Maar met die nieuwe 56k-modem, als ik dan thuiskom, kan ik mooi nog een uurtje…’

De hoofdmaaltijd arriveerde, ook alweer zo’n minibordje met een paar hapjes erop. ‘Godverdomme’, brulde Piet, ‘denken die rijstkakkers nou echt dat ik hiermee mijn maag kan vullen, zit je verdomme uren op je vreten te wachten, en dan dit! Auwwwaauww!’ Die laatste kreet slaakte hij omdat Martha hem een loeiharde schop tegen de schenen had verkocht.

Kort na het hoofdgerecht, dat niet veel meer dan leegte achterliet in onze magen, troonde Martha Piet mee naar de uitgang, na een gemompelde verontschuldiging over een lange dag en vroeg onder de wol. ‘Geen wonder dat jullie allemaal van die kleine op… op.. opdondertjes zijn’, merkte Piet in het voorbijgaan nog op tegen de Japanse ober, terwijl Martha hem afvoerde, ‘als jullie de hele dag niks vreten!’

Er was een pijnlijke stilte gevallen. Johan, de VUT’er, keek wat sneu.

‘Je hebt in ons vak wel mensen, die zeggen dat ze 70, 80 uur per week werken’, hernam Erik-Jan het gesprek. ‘Maar dat is echt zwaar overtrokken, hoor. Als je alles bij elkaar optelt, maken ze hooguit 55, 60 uur. Ik maak zelf nooit meer dan 60 uur per week. Je hebt tenslotte ook je gezin.’

Tegen middernacht namen ook de overige gasten afscheid, na Johan nog een aangename levenswinter te hebben toegewenst. Met de houding en geestesgesteldheid van een hongerige wolf liep ik naar Hollands Spoor. Gelukkig was de snackbar tegenover het station nog open. Nooit meer sushi, zwoer ik, terwijl ik mijn puntzak patat-mt leegschrokte.

Daar heb ik me altijd aan gehouden. Nee, ook het zeer on-Japanse bordje ‘All You Can Eat’ op dat nieuwe Leidse restaurant kan me niet over de streep trekken.

FHM
18 mei 2014

VOLGENDE AFLEVERING:
FAMILIESTUK: GRIFFELDOOS ( 25/05/2014)

Frans Mensonides, Leiden, 2014