Jaargang 5 Aflevering 44 WOENSDAG 2 OKTOBER 2002
Deze column is afkomstig uit het archief van REFLEXXIONZZ!
Klik hier voor de meest recente aflevering.

Column

Feuilleton

Bij de gemeente waar ik gedetacheerd ben, zie ik Ada alleen maar op woensdag, de enige dag dat onze deeltijdbanen elkaar overlappen. Ada werkt er als bode, en draagt het bijpassende uniform: stemmig donkergrijs, met het gemeentewapen als epaulet. Ze is een vrouw van ergens in de vijftig, schriel-mager, met een haarkleur die in de natuur niet wordt aangetroffen bij de homo sapiens, en een schelle, overslaande stem. Daarmee praat ze altijd op me in, in de kantine, tijdens de lunchpauze, terwijl ze met nerveuze gebaren drie, vier sigaretten oppaft.

Haar verhalen bestaan grotendeels uit klaagzangen over een hard leven van ploeteren en geldgebrek. Daar ik ze met een regelmaat van eens per week te horen krijg, doen ze me denken aan een feuilleton; n met een fel-realistische inslag, dat ongetwijfeld een tragisch einde zal kennen.

Zij is gescheiden van een waardeloze dronkelap van een kerel, en knoopt de eindjes met moeite aaneen door er, naast haar gemeentebaan, elke week nog drie werkhuizen bij te doen. Haar geldgebrek wordt veroorzaakt door een ingewikkelde kwestie met de belastinginspectie, die als een Leitmotiv door al haar narraties loopt.

Nu eens doet zij verslag van een pittig twistgesprek op het kantoor van de belastinginspecteur; dan weer wordt me tot in detail de inhoud uit de doeken gedaan van een bezwaarschrift dat een bevriende accountant voor haar heeft opgesteld. Laatst vertelde zij me verheugd dat ze een bedrag van 250 uros gerestitueerd had gekregen; de week daarop kwam echter de onvermijdelijke domper: een nieuwe aanslag raison van 1500 exemplaren van onze nieuwe Europese munteenheid.

Aangezien belasting behoort tot de vele uitvindingen waarvan ik niet begrijp hoe ze werken, kan ik de lijn van haar verhalen doorgaans onmogelijk volgen. Ik beperk me tot instemmend knikken, of verontwaardigd tut-tutten, al naar gelang het me in de loop van het gesprek gepast lijkt. Waarom ze altijd mij uitkiest voor haar jammerklachten, weet ik niet; vermoedelijk bied ik, als buitenstaander, een beter luisterend oor dan haar naaste collegas, die haar tirades vier keer per week horen, jaar in, jaar uit.

En mijn alimentatie, daar hebben ze me ook op gekort. Dat is allemaal met die nieuwe uro. Ik kreeg vorig jaar een kleine 1800 gulden, en nu nog maar ruim 800 uros. Dat is nog maar 1600 gulden!. Ada zegt dit met verontwaardigde uithalen.
Nu ik weer; ook hierop moet ik iets zeggen.
Nee, hoor, het is meer, sus ik. Je moet met 2 komma 2 vermenigvuldigen, en niet simpelweg verdubbelen. 800 euro; je komt op, even rekenen, 1760 gulden.
-Ja, maar evenzogoed is dat nog altijd minder dan ik had. Je wordt er toch nooit beter van. Ons soort mensen is weer de klos, met die fijne uro. En die buitenlanders, die krijgen altijd alles. Maar een gescheiden vrouw, die durven ze wel te pakken. Dat heb k weer! Het lijkt wel of ze altijd mij moeten hebben; of er een pechduiveltje op mijn schouders zit. Ik trek de rottigheid naar me toe.

Dat denk ik zelf ook wel eens, van mezelf, maar bij zoveel rampspoed als Ada treft, past me slechts een eerbiedig stilzwijgen.

Ada stort zich in een raspende hoestbui, steekt de volgende sigaret aan, en begint aan een ander thema van haar vervolgverhaal: de vergeefsheid van haar goede werken.

Dr wrken me hier toch een slordervossen, op de gemeente! Je vraagt je soms af, of
Met die nieuwe drankautomaten, bijvoorbeeld. Iedereen is er blij mee; echt een uitkomst, zegt van Dishoek. Ja, die heeft het bedacht. Maar wat hij niet bedenkt, is het werk wat de bodes ermee hebben. Daar staan die heren niet bij stil! En nou praat ik nog niet over drie keer per dag al die automaten bijvullen; koffie erin, cacao erin, poeier erin voor de soep. En dat afwassen van die koppies. Maar al dat geknoei van al die mensen, hier! Niemand kan hier zonder morsen een koppie koffie naar zijn bureau krijgen. Hup, weer een hele kwak op de vloerbedekking! En even opdweilen, denk het maar niet! Nee, hoor, daar is het bode-apparaat goed voor.
En die lekbak. Mensen drukken op t verkeerde knoppie, nemen, zal ik maar zeggen, koffie met suiker in plaats van melk, en ineens dan hebben ze het in de gaten dat ze verkeerd gedrukt hebben, en dan hup!, dan kieperen ze de boel zo maar in de lekbak. Nou, die is daar niet op berekend; die is alleen berekend op lekken, en niet op zon plens. Dus alles er natuurlijk overheen! Het druipt goddorie langs de tafelpoot naar beneden. Dr is net gedweild, maar je kan een uur later meteen de boel weer afsoppen! Zouden die mensen dat thuis ook doen?
En ik vraag me wel eens af, hoe hun WC er thuis uitziet. Hier hele remsporen aan de binnenkant. Is het dan zoveel moeite om eventjes de WC-borstel te pakken? Dat ding staat er toch niet voor niks. Laatst was die pot in de Heren zo smerig met strontvegen; ik moest zowat over mn nek. Ik heb van Dishoek erbij gehaald; dan kan hij het eens zien, wat we hier allemaal moeten doen, wij van het bode-apparaat.

Eet smakelijk!, fluister ik. Ik steek de boterham, die ik juist naar de lippen heb gebracht, terug in het zakje.

Er gaat een doos met moorkoppen rond; traktatie van een jarige collega. Ada strekt haar handen gretig uit naar de kledderige, vette, lekkernij, maar ik laat het zoet op doktersadvies aan me voorbijgaan.
De man van mijn buurvrouw dr zuster heeft dat ook, de suiker, zegt Ada met volle mond. En bij hem is op een gegeven moment de suiker in zn voeten geslagen. En toen is het langzaam maar zeker steeds verder doorgerot, naar omhoog. Hij kon amper meer normaal lopen. Op het laatst moesten zijn hele benen er afgeamputeerd worden; allebei. Ze maakt zagende gebaren ter hoogte van haar liezen. Die moet nou gedouwd worden, in zon douw-stoel. Zonde, h. Een nog niet zo heel erg oude man nog, zon beetje uw leeftijd. Maar hij krijgt het 100% vergoed, van het fonds; die stoel dan, bedoel ik.

Ada likt de laatste slagroom van haar vingers, staat op, en keert terug naar haar ondankbare werkzaamheden. Ik betrap mezelf erop dat ik zit te wrijven over de benen die ik voorshands nog de mijne mag noemen. Van tijd tot tijd detecteer ik van die enge, nare tintelingen in beide voeten. En had ik gisteren niet steeds een heel vervelend doderig gevoel in mijn linker grote teen?

Meteen pak ik mijn telefoon om de huisarts te bellen. Het is druk in de praktijk. Ik kan pas een afspraak maken voor volgende week woensdag, tussen de middag. En aflevering van Adas feuilleton zal ik moeten missen. Maar ik verwacht, de week daarop wel weer te kunnen aanhaken.

Frans Mensonides



Aflevering gemist? Kijk in het overzicht van recente REFLEXXIONZZ! in de rechterkolom.

Daar is ook te zien: de uitsmijter van Fris Spr!ts.

Pasfoto:

foto: Wim Scherpenisse


Colofon

REFLEXXIONZZ! biedt columns over openbaar vervoer en andere onderwerpen, reisverslagen, korte verhalen en geen gedichten.
Dit digitale magazine verschijnt in de regel twee keer per week; wie elke maandagmorgen en vrijdagmiddag een bezoek aflegt, zal meestal wel iets nieuws vinden.
Teksten: Frans Mensonides en/of Fris Spr!ts, tenzij anders vermeld.

REFLEXXIONZZ! maakt deel uit van de opgeheven site De digitale reiziger, waarvan het archief nog toegang verleent tot alle tussen 1996 en 2001 verschenen artikelen.

Wie op de hoogte gehouden wil worden van alle updates, kan zich aanmelden voor de nieuwsbrief Reiziger.

Op- of aanmerkingen, opbouwende of afbrekende kritiek, benevens suggesties zijn welkom in mijn brievenbus. Vrijwel alle brieven worden door mij beantwoord, zij het meestal niet per kerende post.


Overzicht meest recente REFLEXXIONZZ!

Getordeerd Open Monumntendag in de Voorschotense postmoderne Zilverfabriek - Za. 28.09.2002
- - - -
Hetero-anamnese Op bezoek in het ziekenhuis - Di. 24.09.2002
- - - -
Als de rook om je hoofd is verdwenenDe bus in en om Haarlem (2): Elswout en Spaarndam (OV-reisverhaal) - Vr. 20.09.2002
- - - -
Drie in de pan Gezond / Figurant / Bewindspersonen; drie bondige columns - Ma. 16.09.2002
- - - -
Naamloos in een zijkanaal De bus in en om Haarlem (1): Zuidtangent (OV-reisverhaal) - Do. 12.09.2002
- - - -
De wet van Meer en Evenveel Ik en de nieuwe digitale ontwikkelingen - Ma. 09.09.2002
- - - -
Hoe verdelg ik een rat Bespreking van een weerzinwekkend managementboek - Do. 05.09.2002
- - - -
Overzicht van ALLE verschenen afleveringen; 1998 - heden



De uitsmijter, door Fris Spr!ts

Tarieven stads- en streekvervoer omhoog

Nationale STROPpenkaart!

Ha, ha, hi, hi, ho, ho: allemaal even lachen om alweer zo'n flauwe, smakeloze woord-bak van Hollands kortste en kleinste columnist, ingehuurd van de goedkoopste krant van ons land: uw aller Fris Spr!ts.


2002, Frans Mensonides, Leiden


40/193/327(46)/62,0