Nr. 254 - zondag 20 december 2020 (week 51)
Beminde zaterdag voor de buis

LAATSTE ZES AFLEVERINGEN

253. NEPNIEUWS, WAPPIES EN WONDERDRANKJES, PEST TOEN EN CORONA NU (29/11/2020)
252. THUIS LATEN BEZORGEN... (08/11/2020)
251. REALISME EN CORONAKUNST IN SCHIEDAM (20/09/2020)
250. WIE GOOGELT OP ZIJN NAAM... VINDT EEN SCHIPBREUKELING (13/09/2020)
249. 'IN THE YEAR 2525' WAS D HIT VAN HET JAAR 1969 (30/08/2020)
248. 'BESMET', ZEER ACTUELE TENTOONSTELLING IN MUSEUM BOERHAAVE (16/08/2020)

De rubriek FHM's A-viertjes verschijnt onregelmatig. Maar als hij verschijnt, doet hij dat op zondag.

 

We’re doomed! - Don’t panic!
Geknipt uit YouTube-clips van Dad's Army

‘Want ik en jij, samen zijn wij wij’
Uit een liedje in de Sterren Top 25

Lezers vragen mij wel: ‘Hoe breng je nu de zaterdagen door, Frans?’ Inderdaad, een goede vraag, en ik zal hem hieronder dan ook beantwoorden.

Tot en met zaterdag 7 maart 2020 (die keer van Arboretum De Dreijen in Wageningen) reisde ik op 9 van mijn 10 vrije zaterdagen per trein en bus stad en land af om stof te verzamelen voor onder andere mijn rubriek Beminde zaterdag. Daarna nog 2 keer in de zomer, tijdens het interbellum tussen de Eerste Golf en de Tweede in, en verder niet meer.

Ik gebruik nu de zaterdag om mijn Thuispagina voor de komende week op te maken, met links naar de nieuwste artikelen, de foto’s-van-de-week, en zo. Vroeger, vr corona, deed ik dat roef-roef-roef even bij de koffie op zondagmorgen. Want zondagmiddag ging ik altijd wandelen met mijn broertje uit Den Haag, wat nu even niet kan. Nu zit ik uren te teuten met die pagina, verspreid over de hele zaterdag. Er gaan ook telkens dingen fout die voorheen nooit fout gingen.

Het is de Wet van Parkinson, aan den lijve ondervonden: werk breidt zich uit om de tijd te vullen die ervoor beschikbaar is. Dat is dan niet de Parkinson van de beruchte ziekte, maar C.N. Parkinson (1909-1983). Hij was een Britse militair historicus die 60 boeken schreef over militaire historie, en blijkbaar ook nog tijd over had om wetten te bedenken op het gebied van organisatiekunde. Een andere wet uit zijn koker: De tijd die bij een vergadering aan een beslissing besteed wordt, is omgekeerd evenredig aan het geldbedrag dat met die beslissing gemoeid is. Ook zeer herkenbaar.

En verder hang ik op zaterdagen een groot deel van de dag voor de tv. En zie programma’s die ik jarenlang heb moeten missen omdat ik op zaterdag op pad was. Voor de meeste daarvan nam ik ook niet de moeite om ze terug te kijken op zondagmorgen – omdat ik die nodig had om mijn pagina te uploaden.

Een doorsnee-televisiezaterdag.

Die begint tussen de middag met wat ik altijd de Nederlandstalige Smartlappen Top 25 noem. Maar zo heet het programma niet, want het heet: Sterren NL Top 25.

Een ontegenzegbaar nadeel van Nederlandstalige nummers is dat je de teksten kunt verstaan. Die gaan vrijwel allemaal over hetzelfde: verliefdheden die tot ontwikkeling komen, op hun hoogtepunt verkeren of voorbij zijn, voorgoed voorbij. Ook de melodien zijn, op een enkele uitzondering na, erg 13 in een dozijn; n gehoord, allemaal gehoord.

Waarom kijk ik er dan in vredesnaam naar? Veel van de clips zijn gefilmd op locatie, ergens in het land. Locaties waar ik in 2019, 2018 … 1996 nog een keer gelopen heb, omdat ik op pad was voor mijn site. Die molen op die heuvel, was dat nou in Rhenen of in Axel? Laatst was er zelfs een zanger naar Londen gegaan om zijn lied te kwelen op de Canary Wharf, waar ik ruim een jaar geleden zelf nog rondliep.

De zaterdagavond begint niet zelden met de sitcom-klassieker Dad’s Army op BBC 2. Die serie behoeft feitelijk geen introductie. Maar hij gaat over een aantal voornamelijk hoogbejaarde burgersoldaten, die in WO II hun Engelse kustdorp moeten verdedigen. Ze bereiden zich voor op een Duitse invasie. Die is er nooit gekomen. Dad’s Army gaat dan ook volkomen nergens over, en dat is juist de lol ervan.

Die serie loopt in Engeland al heel lang, nee, nog net niet sinds WO II. Er zijn niet minder dan 80 afleveringen gemaakt in de periode 1968-1977. Die blijven ze herhalen, omdat ze nooit vervelen. Als deel 80 is uitgezonden, beginnen ze gewoon de volgende week weer opnieuw met deel 1. En als hij een zaterdag wordt overgeslagen: je kunt bijna alle 80 afleveringen terugkijken op YouTube. Ik zit die serie soms halve avonden te binge-watchen.

Dad’s Army speelt in het kustplaatsje Walmington on Sea, een plaats waar ik beslist heen zou gaan op een treinvakantie door GB, als het geen fictieve plaats was. Momenteel is Engeland gesloten, is de sleutel gebroken en is er geen smid in het land die de sleutel maken kan. Mocht in die toestand ooit verandering komen, dan wil ik de volgende keer beslist naar Thetford. In dat stadje, 140 km ten noordoosten van Londen, is Dad’s Army opgenomen. Er is een Dad's Army museum en er staat een standbeeld van Captain Mainwaring.

Meer militair gedoe, maar dan bloedserieus, in de uiterst bizarre reality-serie Kamp van Koningsbrugge op NPO 1. 16 burgers, geen militairen, maar wel heel stoere jongens en meiden, worden gedurende 14 dagen door 2 sadistische instructeurs gedrild tot commando van de Special Forces.

Ik heb over commando’s altijd gehoord dat ze met hun blote handen en tanden een kip moeten doden en die vervolgens soldaat maken. Dat heb ik ze in deze serie nog niet zien doen; zal wel niet mogen van de Partij voor de Dieren. Maar wel worden ze compleet afgebeuld, op het onmenselijke af, zo’n uur of 19 20 per dag; uitslapen is er niet bij.

Een hele nacht roeien in het donker, abseilen van een 25 meter hoge stellage, vanaf een raceboot in een rivier springen, in een rollenspel gegijzeld worden door terroristen, zich in elkaar laten slaan door professionele boksers, en een speurtocht met kompas ondernemen in een bos, in een ijskoude nacht – en dan weer afgeblaft worden als ze maar 9 van de 10 doelen hebben weten te bereiken.

Geen werk voor watjes en prinsessen-op-de-erwt. Pijntjes? Die verbijt je maar, en anders donder je maar op. Wie niet meer meekan, valt af. Die moet dan ten overstaan van de hele groep het labeltje met zijn naam van zijn uniform rukken.

Ze doen bij Kamp van Koningsbrugge ook aan ostracisme, net als in het oude Athene. In aflevering zoveel moest iedere rekruut op een briefje de naam schrijven van een collega waarmee hij beslist niet op een missie zou willen gaan. En jongen, die ik al die afleveringen lang zijn stinkende best had zien doen, werd unaniem gekozen (of liever: juist niet gekozen, maar verworpen en uitgesloten / uitgestoten). Hij had geen recht op weerwoord, noch op een opgave van redenen, noch op een hertelling, en kon vertrekken. ‘Ik heb dit niet zien aankomen’, huilde hij, ‘net nu het interessant begon te worden, met schietinstructie’.

Luchtiger is het programma dat daarna komt: Even tot hier. De cabaretiers Jeroen Woe en Niels van der Laan zitten al jarenlang op de zaterdagavond. Maar tot corona heb ik ze nooit gezien, omdat ik op dat tijdstip meestal nog onderweg was.

Met liedjes en vlotte, komische dialogen nemen ze zaken uit de actualiteit op de hak; nu meestal de corona-actualiteit, vanzelfsprekend. En dat in nauwe interactie met het honderdkoppige publiek dat het meebeleeft via een videoverbinding.

Tijd voor sport: de voetbalsamenvattingen inStudio Sport Eredivisie, die gelukkig nog (on)gewoon doorgaan in deze barre tijden. Het was altijd een vast programmapunt als ik net mijn huis weer had gevonden na een reis naar Landgraaf of Oostkapelle of andere buitenplaatsen. Toen terugkijken via Internet nog niet in zwang was, stemde ik zelfs mijn hele reisschema erop af.

(On)gewoon, schreef ik. Want ook in de Eredivisie is niemand zichzelf meer. Alle spelers van de kook door de corona-bubbel waarin zij moeten leven, het veelvuldige testen en niet te vergeten het vervreemdende ingeblikte gejuich van het publiek dat er niet zit.

De meeste wedstrijden zijn daardoor niet om aan te zien; het niveau zakt nog wel eens naar dat van het rechterrijtje Derde Divisie Zondag. Er vallen idiote uitslagen (laatst: VVV-Ajax 0-13 en voor de beker Ajax-Utrecht 5-4) en het regent rode kaarten voor doldrieste aanslagen op benen van een tegenstander.

Niet altijd een genot om te zien, maar wel goed voor de spanning op de ranglijst. En daarmee zit mijn televisiezaterdag erop.

FHM
20 december 2020


En dan nog de toegift:


Nr. 254b - zondag 20 december 2020 (week 51)
Beslist even lezen!!! 27 dingen die iedere schrijver moet weten!!! Verplichte kost voor iedere scribent!!!

Het heeft geen enkel verband met het voorafgaande, maar het navolgende wilde ik ergens kwijt. Het is te kort voor een zelfstandig FHM’etje.

Dit is een mededeling aan alle scribenten in het Nederlands taalgebied, op papieren of digitale media, het maakt niet uit.

Stukken die aangekondigd worden met kreten als: ‘Lezen!’, ‘Beslist lezen!’, ‘Belangrijke informatie’, ‘Verplichte kost’,’17 dingen die je absoluut moet weten over het zelf in de tuin kweken van paarse rododendrons’ en ‘Dit draadje [van 196 tweets] wl lezen s.v.p.!’; dat soort dingen lees ik sowieso niet.

Ik maak zelf wel uit wat ik belangrijk informatie vind. En ik MOET als lezer vanzelfsprekend helemaal niets. Ja, vroeger wel, toen ik nog leerplichtig was, toen MOEST ik allerlei dingen lezen en weten. Maar die tijd ligt zeer ver achter me.

Als je je verhaal een pakkende titel geeft, en er een even pakkende foto bijzet, dan stromen je lezers als vanzelf toe. Maar beveel je ze om iets te lezen, dan haken ook minder fanatieke schoolhaters dan ik gegarandeerd af.

Als bewijs voor die stelling ben ik dit stukje zelf begonnen met van die dwingende kreten, die ik zelf nooit zou gebruiken, omdat ik ze nog knap onbeschoft vind, ook. Ik durf dan ook te wedden dat geen hond dit stukje leest.

Voor wie onverhoopt toch nog niet afgehaakt is, volgt hier de laatste alinea.

Waar ook weinig lezers meer in zullen trappen, dat zijn koppen met cliffhangers zoals: ‘Henk van Vliet (64) kocht een antiek schrijfbureau. Wat hij in een lade vond, zal je met stomheid slaan…’ Die truc heeft een enorme baard. Iedereen weet nu wel dat je pas leest wat Henk gevonden heeft, als je 15 pagina’s met opdringerige reclame doorgeklikt hebt.

FHM
20 december 2020

Wist je trouwens dat het Zweedse equivalent van het RIVM - waar ze het aantal coronadoden nog erger de pan uit laten rijzen, en nog hardleerser aan kudde-immuniteit vasthouden dan bij ons -  ook FHM heet? Gezegend ben ik, met zulke initialen!

 VOLGENDE AFLEVERING: CORONAJAAR IN MOMENTEN (03/01/2021)



Frans Mensonides, Leiden, 2020