Beminde zaterdag (30)
(Na)zomer en herfst 2019




Vlissingen



< < < < < Deel 29 al gelezen? 


‘Beminde zaterdag’ is een rubriek over treinreizen op die dag met mijn Weekend Vrij. De titel is ontleend aan een dichtregel van Constantijn Huygens die ook heel de week naar het vrije weekend liep te verlangen. Deze reeks is geďntroduceerd in deel 1. Het overzicht van alle tot dusverre verschenen afleveringen vind je in het archief van mijn Thuispagina.
 


 

 



Zomerse zaterdagen 2019: we hebben de foto’s nog


In de zomer van 2019 zijn er geen wekelijkse updates verschenen van deze rubriek Beminde zaterdag, zoals ik al aankondigde in de juni-aflevering. Maar dat betekent niet dat ik 13 keer ben thuisgebleven op die dag. Ik beleefde internationale avonturen in Blackpool, EngelandElten, Nordhorn en Neuenhaus in Duitsland, en aan de noordrand van Brussel, in Antwerpen en in De Kempen in België. Verder nam ik de Busbaan Transwijk in Utrecht plechtig in gebruik.

Bleven er nog 6 zaterdagen over waarop ik laat opstond, noodzakelijke huishoudelijke werkzaamheden verrichtte en boodschappen deed waarvan door de week niets terecht was gekomen, daarna met de ziel onder de arm begon te lopen en na het middaguur toch maar gebruik ging maken van mijn recht, met mijn Weekend Vrij onbeperkt per trein door Nederland te reizen.

Het leverde geen verhalen op op mijn site, maar wel foto’s, en die hebben we nog. Hieronder een kleine greep daaruit, met soms ruime onderschriften,  ter overbrugging van 2 weken stilte op deze site door mijn vakantie naar het VK (Verdeelde Koninkrijk). Ergens In de herfst gaan we verder met reguliere afleveringen van deze rubriek. Zie het onderstaande maar als een opwarmertje.

 

 

Zaterdag 3 augustus 2019: 3 maal Monnickendam

 







 

Zaterdag 10 augustus 2019: fotoshoot in Rotterdam; Noord-Brabant

 





 

Fascinerend voor een amateurfotograaf om een echte professional aan het werk te zien! Dat was op het plein voor station Rotterdam Centraal. Die zaterdagmiddag stond er bijna een orkaan, die de fotoshoot behoorlijk belemmerde. Het haar van het fotomodelletje wilde niet goed blijven zitten en de assistent werd bijna weggeblazen met scherm en al. Voor mij, als fotograaf van de fotograaf, had niemand oog. 

Diezelfde middag ben ik nog gesignaleerd in het-Brabantse: Tilburg…



… en Geldrop.

 





 


Zaterdag 17 augustus 2019, de helden van Vlissingen

Ach, waarom niet even heen en weer naar Vlissingen, als je een paar uurtjes over hebt? Die stad was als nieuw voor me; al een eeuwigheid niet geweest. Meestal blijf ik op de Zeeuwse Lijn steken in Middelburg of Goes. Neemt niet weg dat ook Vlissingen wel de moeite waard is als monumentenstad, al ligt het stadsschoon er wat minder voor het oprapen dan in andere Zeeuwse steden. Ook deze augustuszaterdag stond er een stevige bries die de wandelaars bijna van de boulevard afsloeg.

 

De uit de late 15e eeuw daterende Gevangentoren met op de achtergrond moderne gevangentorens, zich noemende: appartementencomplexen. Die oude toren maakte ooit deel uit van een stadspoort, was toen – de nam zegt het al – de petoet en tegenwoordig… nee, deze keer geen appartementen, maar een restaurant.



De visser en loods Frans Naerebout (1748-1818) redde in de loop van zijn jaren honderden drenkelingen. Rijk werd hij er niet van, maar een lintje leverde het hem wel op, en een standbeeld.

 

 

Nog een Bekende Vlissinger uit de geschiedenis, tijdgenoot van Naerebout, is de dichter Antony Bellamy, alias Zelandus (1757-1786). Hij gaf zijn naam aan het Bellamypark, Vlissingens meest monumentale straat, en het standbeeld in dat park is losjes op hem gebaseerd.

Dan hebben we een zeeheld gehad en een literaire held. Dé held van Vlissingen, Michiel de Ruyter, heb ik natuurlijk niet op de foto. Daar zou ik last mee krijgen met de deugbrigade, want hij is volgens hen stout geweest. Ik heb daar mijn bedenkingen bij.

Waar de deugeriken dan wel weer gelijk in hebben: hun bezwaren tegen de term Gouden Eeuw. Er blonk weinig goud in die tijd. De meeste mensen waren straatarm en moesten 72 uur per week zwoegen voor hun brood. Democratie was er niet, regenten bepaalden de politiek en de dominee vertelde wat je moest geloven. Een enkeling werd veel en veel te rijk als koopman. De veelgeprezen schilders uit die tijd verdienden de kost met het portretteren van die rijkelui. Oh ja, er werden ook nog een paar baanbrekende wetenschappelijke ontdekkingen gedaan. En vrijwel iedereen, rijk of arm, wetenschapsman of domoor, kunstenaar of klerk, ging op jonge leeftijd dood aan de pest, pokken, cholera of dysenterie.

In het gelinkte stuk noemde ik de Gouden Eeuw dan ook ´Een kluit drek met hooguit een gouden randje´. Maar Gouden Eeuw is nu eenmaal de term voor die periode uit de geschiedenis. Ik zou willen voorstellen, voortaan te spreken over de ´Gouden` Eeuw.  

Dat terzijde.

 

 

 

Toch nog even een foto uit Middelburg.

 

Zaterdag 24 augustus 2019, Herfte straks knelpunt af

De buurtschap Herfte, 4 km ten noordoosten van Zwolle, heeft een beruchte klank  in de spoorwegwereld. De spoorlijn uit de richting Meppel (Groningen / Leeuwarden) komt hier samen met die uit Emmen.

Ik fietste erheen vanuit Zwolle, de spoorbaan op de voet volgend. Je ziet dan als het ware treintjes van treinen. Eerst gaan er 4 achterelkaar naar het noorden: de IC Groningen, de IC Leeuwarden, de Arriva-trein naar Emmen en de Sprinter naar Groningen. Daarna in de ganzenpas dezelfde treinen zuidwaarts, maar dan in de omgekeerde volgorde, uiteraard, want zo luiden de ijzeren symmetriewetten van de treinendienstregeling.

Daartussendoor ook nog goederentreinen. De treinen uit Emmen dreigen bij de minste of geringste vertraging in conflict te komen met die richting Meppel. Tot eind 2021, want dan kruisen ze die spoorbaan ongelijkvloers met een dive-under (wat het omgekeerde is van een fly-over, maar op hetzelfde neerkomt).

Bovendien wordt de spoorbaan van knooppunt Herfte totaan Zwolle verdubbeld van 2 naar 4 sporen. Treinen van / naar Meppel blijven dan over het gehele traject gescheiden van die van / naar Emmen. Ze kunnen dan tegelijkertijd vertrekken en binnenkomen.

Tussen Zwolle en Herfte wordt sinds kort aan de uitbreiding gewerkt. Zie de pagina van ProRail over dit project.

 

 

Een eigen station voor de ca 400 inwoners van Herfte zit er niet in. De buurtschap kende van 1902-1941 een stopplaats - een station mocht het niet eens heten - aan de tak naar Emmen. Er stopten slechts 5 treinen per dag per richting.

 

Ik reed terug naar Zwolle met een grote oostelijke omtrekkende beweging en belandde op de terugweg bij het Isala-ziekenhuis waar bus 29 stond met de neus richting Dedemsvaart. Een opvallend, heel groot ziekenhuis, dat er alles aan doet om te lijken op iets gezelligers dan een groot ziekenhuis.

 

 

Zaterdag 31 augustus 2019, Onder Ede









‘Onder Ede’, heet dit hoofdje, maar ik ga niets verklaren. Ik fietste op de late middag vanaf Ede-Wageningen naar het zuiden, en dan kom je op de landkaart dus terecht onder Ede: Bennekom, Renkum, Wageningen. Het was al laat, onweer dreigde aan de einder, en ik had mijn camera thuis laten liggen.

Dan maar wat foto´s gemaakt met mijn telefoon, in Wageningen. Nergens is het zo stil als op universitaire campussen in het weekend in de vakantie; bijna onheilspellend en spookachtig. De aparterige architectuur op de Campus van Wageningen draagt ook een steentje bij aan de sfeer, die op werk- en studiedagen vast en zeker heel levendig en inspirerend zal zijn.

De halte op de onderste foto wordt alleen bediend op dagen dat de collegezalen open zijn, en op zondagavond, als de studenten naar Wageningen terugkeren met plunjezakken vol door moeder gewassen wasgoed. Je had hier altijd al bus 88 van de Valleilijn, Wageningen Busstation – Ede-Wageningen, die in Wageningen de woonwijken aanhoudt. Sinds december 2018 rijdt de Valleilijn ook ritten, onder lijnnummer 84, over de Campus.

 


Busstation Wageningen

 

Zaterdag 21 september 2019. boven ’t Harde











Deze zaterdag heb ik een OV-fiets gepakt helemaal aan de andere kant van de Veluwe, bij station ’t Harde. Ik reed naar Elburg met een omweg via Oldebroek en Oosterwolde, en een stuk langs het Drontermeer, voorheen het IJsselmeer, en nog voorheender de Zuiderzee. En ik belandde in een schier idyllisch landschap op de grens van bossen en weiden, met fraaie hoeven en landhuizen.



En ten slotte: in de aflevering van afgelopen winter klonk een klaagzang over de ouwe treinen op de Veluwelijn Utrecht - Zwolle. Maar daar rijden nu eindelijk DDZ'én en SNG's. Hier op de foto in Ermelo.

Frans Mensonides
27 september 2019
Er geweest: 3, 10, 17, 24 en 31 augustus en 21 september 2019

© Frans Mensonides, Leiden, 2019